Okunamayan Hikâyeler: Aydın Uzkan’ın Derin Anlatımı
Aydın Uzkan, ‘Okunamayan Hikâyeler’ ile yaşamın derinliklerine iniyor. Herkesin bir hikâyesi var, ama çoğu henüz anlatılmamış.
AYDIN UZKAN
OKUNAMAYAN HİKÂYELER
Her bireyin bir hikâyesi bulunur; bu hikâyeler, yalnızca anlatılanlardan değil, yaşananlardan, hissedilenlerden oluşur. Hikâyeler asla sona ermez, sadece farklı biçimlere dönüşür. Bazı sabahlar, şehir henüz uykusundan tam olarak uyanmamışken, insanlar kendilerini kaybolmuş bir pusula ile bulurlar. Yönler belirsizleşmiştir; kuzey, sararmış bir çocukluk fotoğrafını andırır. Herkesin bir hikâyesi vardır, fakat çoğu, bu gri sabah saatlerinde henüz uyanmamıştır.
Bir bankta oturan kadının dizlerinde bekleyen sessizlik, konuşmaktan yorulmuş bir kelime gibi durmaktadır. Gözleri, geçmişten gelen bir trenin dumanını izler; gelmeyen istasyonların isimlerini ezbere bilir. Onun hikâyesi, anlatılmak için değil, taşınmak için vardır.
Bir adam, kaldırım taşlarının arasındaki çatlaklarda büyüyen otları sayar. Her bir ot, yarım kalmış bir cümleyi temsil eder. Onun hikâyesi, düz bir çizgi değil; defalarca silinip yeniden çizilmiş bir haritayı andırır. Kaybolmak, onun için bir alışkanlık haline gelmiştir.
Bir çocuk, gökyüzüne bakarak bulutlara isimler verir. O an, hikâyeler henüz ağırlaşmamıştır; kelimeler kanatlıdır, düşmez. Çocuğun gelecekte anlatacağı her şey, o anki saf bakışın bir yansımasıdır.
Bir kapı gıcırdayarak kapanır; arkasında kalan sesler, duvarlara siner. Evlerin de hikâyeleri vardır, insanlardan ödünç aldıkları nefeslerle yazılmıştır. Bazı evler, terk edildikten sonra bile konuşmaya devam eder.
Bir sokak lambasının altında yağmur başlar. Damlalar yere düşmez, sanki geri çağrılır. Islanan kaldırımlar, geçmişten kalan ayak izlerini yeniden parlatır. O an, hatırlamak istemediğini hatırlayan insanlar vardır; çünkü bazı hikâyeler yağmurla ıslanırsa silinecek sanılır. Oysa su, yalnızca yazıyı koyulaştırır.
Kalabalığın ortasında yürüyen bir yüz, kendini görünmez hisseder. Oysa her adımda yere küçük bir iz bırakır, kimsenin fark etmediği. Hikâyesi, başkalarının cümleleri arasında kaybolmuş bir dipnot gibidir.
Akşam olunca ışıklar yanar ve şehir, kendini başka bir dile çevirir. Gündüz söylenemeyenler, gölgelerle anlatılır. Hikâyeler bu saatte daha cesurdur; kimse onları yarınla tehdit etmez.
Gece ilerledikçe pencerelerdeki yansımalar artar; insanlar kendi yüzleriyle karşılaşır, hazırlıksız. Cam, bir ayna olmaktan çok bir hafıza levhası haline gelir. Kimi bakışlar kaçamak, kimi ise ısrarcıdır. Herkes kendine aynı soruyu sorar ama farklı kelimelerle: “Buraya nasıl geldim?” Hikâye, tam bu anda ağırlaşır; suskunluk kalın bir battaniye gibi omuzlara çöker.
Bir odada tek başına oturan biri, duvara asılı saatle pazarlık eder. Zaman, dinlemiyormuş gibi yapar. Hikâye burada içe kıvrılır; cümleler söylenmez, düşünce hâline gelir. Kalbin attığı her an, anlatılmamış bir paragraf daha eklenir hayata. Sessizlik, aslında en uzun metindir.
Şafak yaklaşırken şehir derin bir nefes alır. Geceden kalan hikâyeler yavaşça yerine yerleşir; kimisi cebine konur, kimisi unutulmak üzere bırakılır. Yeni gün, temiz bir sayfa değildir; daha çok eski defterin devamıdır. Ve herkes, farkında olsun ya da olmasın, kendi hikâyesini bir kez daha, başka bir yerinden yazmaya başlar.
Bir fincan soğumuş çayın yüzeyinde zaman durur. Beklemek, başlı başına bir anlatıdır. Bazı hikâyeler ilerlemez; derinleşir, sessizce…
